ویحک که ترا بار خدا این همه خر کرد

گفتا تو عروس منی ای خواجه بدین حسن

کز روی تو زنگی به شب تار حذر کرد

خر گایم و نر گایم و آنگاه چنین زشت

گویند حکیمی تو که آباد شود فارس

خرتر ز تو آن کس که تو را نام بشر کرد

گفتم به خدا هرچه کنم فکر نیارم