چون لوح محفوظش فکر حاشاکه نسیان پرورد

دستش چو بخشد مال را روزی دهد آمال را

چون دایه ای کاطفال را از شر پستان پرورد

گر حفظ ابنای بشر از حزم او یابد اثر

تا در کمین خصم دغل با وی نیاغازد حیل

از هر سر مویش اجل چشمی نگهبان پرورد

مداح او با خویشتن گر راند از خلقش سخن