ور بدسگال بدسیر خشم وی آرد در نظر

از هر سر مویش اجل چشمی نگهبان پرورد

مداح او با خویشتن گر راند از خلقش سخن

حالی به طبعش ذوالمنن هر هشت رضوان پرورد

دردم به جانش داد گر هر هفت نیران پرورد

شاها مرا در انجمن خوانند استاد سخن

و اکنون پریشان طبع من نظم پریشان پرورد