هم بس عجب نی کاین ثنا افتد قبول پادشا

این بنده را آشفته گیر ایرا که هذیان پرورد

این مدح را پا تا به سر نه مبتدا و نه خبر

آری ز بد گوید بتر هوشی که نقصان پرورد

کاخر پسندد مصطفی شعری که حسان پرورد

شعری دو کز غیب آمده وز غیب بی عپ آمده

وحی است و لاریب آمده تا مدح سلطان پرورد