بر زرد چهره سیلی پی در پی

مویش به گرد رویش چنبر زد

شد چون بنات نعش پراکنده

از بسکه چنگ بر زر و زیور زد

گفتی چو سکه بود که بر زر زد

چندان که باد سرد کشید از دل

اشکش ز دیده موج فزون تر زد