کاهم به جان زبانه چو اخگر زد

یک سال بیش رفت که هجرانم

آتش به جان مام و برادر زد

در ری ازین فزون بنیارم ماند

این گفت و سفت لعل به مروارید

وز خشم سنگریزه به ساغر زد

گفت از پی علاج کنون باید