ز بس طوفان خون آورد شمشیر جهانسوزت

ز ایران لشکرآرا از پی تاراج توران شد

شها افسرستانا تاج بخشا مملکت گیرا

تویی کز تابش رایت خجل خورشد تابان شد

ز خاطر باستان را داستان نوح و طوفان شد

چنان شد بی نیاز از جود دشت آز در عالم

که در چشم مساکین سنگ و گوهر هر دو یکسان شد