بدانسان آمد آباد از ازل ملک وسیم تو

که در چشم مساکین سنگ و گوهر هر دو یکسان شد

زمین ملک از طراحی دهقان عدل تو

طراز خانه ارژنگ و زیب باغ رضوان شد

که هر چیز اندرو پیدا بغیر از نام پایان شد

عدو آشفته زلف پر خمت را خواب دید آنگه

به صد آشفتگی بیدار از آن خواب پریشان شد