دمی زن با پدرت آن شر زه شیر بیشه مردی

نداندکاو بت از داور خداگان خدا آمد

ز بهر دفع او اکنون بر آن تازی نسب بنشین

که در دشت دغا همپویه با باد صبا آمد

که از گرزش تن الوند و ثهلان توتیا آمد

که هان ای شاه لختی بر به جان افشان تابین

که روز آزمون ما به میدان دغا آمد