جهان هستی در چشم من حقیر آمد

ملک نژادا ای کز کمال عز و شرف

چو ذات پاک خرد خاطرت خطیر آمد

به خاک پای تو تا شوکت ترا دیدم

مگرکه شخص تو تمثال خود ز عقل کشید

که ذات پاک تو چون عقل بی نظیر آمد

به درگه تو سماوات سبع را دیدم