به چهره روشن سازد به ط ره تار کند

دکان مشک فرو شست گویی آن سر زلف

که طبله طبله برو مشک چین قطار کند

خلیفه شب و روزست زانکه گیتی را

به جبر بوسه زند بر لب و دهان کسی

که مدح و منقبت صاحب اختیار کند

کهینه بنده خسرو مهینه خواجه عصر