به روز همتش ار دانه بر زمین پاشند

که روزگار به ذات وی افتخارکند

فضای مملکت عصر را مساعی او

بدان رسیده که آزرم قندهار کند

هنوز ناشده در خاک، برگ و بار کند

کس ار به باع برد نام او عجب نبوذ

که مرغ مدحش از اوج شاخسار کند