به تیغ روز وغا ملک را سمین سازد

که چون به خواب رود مدح شهریار کند

به حزم توسن اجرام را نماید زین

به بخت بختی افلاک را مهار کند

به کلک گاه سخا گنج را نزارکند

چنان بود کف او زرفشان ز فرط کرم

که نامه را گه تحریر زرنگار کند