هزار سلسله بر بال کهکشان افکند

تهمتنی که به یک چین چهره سطوت او

هزار لرزه بر اندام آسمان افکند

دلاوری که ز یک خم خام پر خم و تاب

به نیم کاوش فکرت ز رای موی شکاف

هزار رخنه در ابداع کن فکان افکند

ز قطره ای که چکد ز ابر دست او بر خاک