سپهر خود را دزدیده در میان افکند

بلارک تو اگر نیست خیره سر بهمن

گذر ز بهر چه در کام برغمان افکند

زمانه عرض غلامان درگهت می داد

شها ز قهر پرندوشت آتشین آهم

شرار در دل ابنای انس و جان افکند

روا مدار که خلقی زنند شکرخند