به ناتوان تن من خلعتی توان افکند

به راستی که خود اندر تحیرم که ملک

به من ز بهر چه این خشم ناگهان افکند

خلاصه کز پی تشکیک خلق از در لطف

به دهر تاکه سرایند ان س و جان که رسول

صلای دین شریعت در انس و جان افکند

ز امن عدل تو افکنده باد رسم ستم