هم بود ازکودنی گر قافیه بوزی کند

قافیه تنگست و من دلتنگ تر زانرو که طبع

خواهد استیفای وصفت بهر بهروزی کند

می تواند وضع لفظ خوش ز بهر قافیه

مرچه برخی از قوافی نیز زشت افتاد لیک

با قبولت چون رخ زیبا دل افروزی کند

تا دهان غنچه پرگردد ز مروارید تر