در چین و کاشغر ز پی چون تو دلفریب

مانات مهر مادر و ماهت پدر بود

باور نیفتدم که بدین حسن و دلبری

نقشی به چین و سروی در غاتفر بود

همواره پای اهل نظر رهسپر بود

ورنه چو بست صورت با چون تویی وصال

خواهم نه چین بماند و نه کاشغر بود