هرگه به زلف شانه زنی تبتست کوی

خواهم نه چین بماند و نه کاشغر بود

هرجاکه جلوه سازکنی گشت قندهار

هر جا خرام ناز کنی کاشمر بود

ور برکشی نقاب سرا شوشتر بود

رویت به نور با مه گردون برابرست

زلفت به رنگ دایه مشک تتر بود