ز کژی نجوید کسی راستی

بزرگی ازین تخمه پالوده شد

پدر پاک و مادر بود بی هنر

چنان دان که پاکی نیاید ببر

که از راستی برکنی کاستی

دل ما غمی شد ز دیو سترگ

که شد یار با شهریار بزرگ