در خرامست گر تذرو چو دوست

گیرم آهو به هر دیار بود

گفتم از چشم همچو اوست گوزن

کی قدح گیر و میگسار بود

کی زره پوش و کین گذار بود

ترک من نوش جان و نوش لبست

خاصه وقتی که باده خوار بود