تیغ او ملک را حصار بود

بخت او را اگر کنند لبوس

فر و اقبالش پود و تار بود

عدل او دهر را شدست پناه

چون ز آهن کند حصارکسی

لاجرم سخت استوار بود

منصب خود به تیغ او سپرد