از آب هفت دریا تف سنان تو

اشجار عرصه ناوک و تیغ و تبر شود

نوک سنانت از جگر خصم نابکار

خون آن قدر خورد که به رنگ جگر شود

نگذارد آن قدر که پی مور تر شود

دیبای سرخ گسترد از بس پرند تو

دشت وغا معاینه چون شوشتر شود