تا بنگرد نبرد تو در دشت کارزار

نگذارد آن قدر که پی مور تر شود

دیبای سرخ گسترد از بس پرند تو

دشت وغا معاینه چون شوشتر شود

خود یلان چو درع سراپا بصر شود

در دست دشمن تو زبانی شود سنان

تا سر کند فغان و بر او نوحه گر شود