کزو هردم نبات و قند و شکر باربار آید

کشد موی میانش روز و شب کوه گران گویی

مرا ماند که با این لاغری بس بردبار آید

لب قاآنی از وصف لبش بنگاله را ماند

الا یا سرو سیمینا ببین آن باده و مینا

که گویی از که سینا تجلی آشکار آید

مرا گویی که تحسین کن چو سرتاپای من بینی