فلک قد را ملک صد را بهار آید به هر سالی

بدان ماند که ابری بر فراز کوهسار آید

حصاری نیست ملک آفرینش را مگر حزمش

چه غم جیش فا راکاندران محکم حصار آید

به بوی آنکه از خلقت به گیتی یادگار آید

به عیدت تهنیت گویند ومن گویم توخود عیدی

به عیدت تهنیت هر کاو نماید شرمسار آید