ز پرمایگان نامداری نجست

کنون تشت می شد به مشکوی ما

برین گونه پربو شد ازبوی ما

ز من گشت بدنام شیرین نخست

همه مهتران خواندند آفرین

که بی تاج وتختت مبادا زمین

بهی آن فزاید که تو به کنی