مه آن شد بگیتی که تومه کنی

همه مهتران خواندند آفرین

که بی تاج وتختت مبادا زمین

بهی آن فزاید که تو به کنی

که هم شاه وهم موبد وهم ردی

مگر بر زمین سایه ایزدی