زان چهر دلستان آن زلف دل شکر

بردمش در وثاق گفتمش از وفاق

هان برفکن کله هین برگشاکمر

بنشست و برفکند از روی دلبری

گفتی طلوع کرد در آن فضای تنگ

یک چرخ مشتری یک آسمان قمر

خالش به تیرگی آزرم زنگبار