شبستان زرین به شیرین سپرد

ازان چاره آگه نبد هیچ کس

که او داشت آن راز تنها و بس

چو سالی برآمد که مریم بمرد

چو شیرویه را سال شد بر دو هشت

به بالا زسی سالگان برگذشت

بیاورد فرزانگان را پدر