تا در جهان رود از مهر و مه سخن

بر عیش سالیان زان نبودم ظفر

ارجو که جود تو آسوده داردم

از فکر آب و نان از یاد خواب و خور

تا در زمین بود از آب و گل ثمر

جان عدوی تو از اشک دیده گل

جاه حبیب تو از اوج ماه بر