فصاد روز جود تو آن را که رگ زند

مایل شود خطوط شعاعی ز هر بصر

همچون خطوط قطرکه بر سطح دایره

ناچار از آن بود که به مرکز کند گذر

مرجانش جای خون جهد از جای نیشتر

در عهد دولتت نگدازد ز غصه کس

جز شمع مجلس تو که بگدازدش شرر