رنج هزار ساله کی از دل کند به در

ناطور از نخست برد شاخ و برگ تاک

تاکز بریدنش شود انگور بیشتر

وانگور تا به خم نخورد صدهزار لت

چون چهر شه نیابد در روشنی کمال

تا همچو تیغ شه نشود کاسته قمر

در بزم خواجه کس ز سعادت نیافت بار