دیو غمم به ملک سلیمان اسیر داشت

آن برج را ستاره و آن درج را گهر

این سال چارمست که دور از جناب تو

هر صبح و شام بوده ز بد حال من بتر

هدهدصفت ازان زدمی بر به خاک سر

وز طلعتت چو چشم رمد دیده ز آفتاب

محروم داشت چشم مرا چرخ بدسیر