منت خدای را که چو بلبل به شاخ گل

تا چرخ بسته بود چو باز از توام نظر

چشمم چو غار و اشک برو تار عنکبوت

کرده در آن خیال تو چون مصطفی مقر

اکنون سرود وصل تو خوانم همی زبر

خاک ره تو سرمه مازاغ گشت و باز

روشن شد از جمال توام چشم حق نگر