که پرگار برگرد خط مدور

به شب بیند اوهام اندر ضمایر

چو در روز اجرام بر چرخ اخضر

چنان گرم برگرد آفاق گردد

به آنی چنان ملک هستی نوردد

که باره عدم را نمایان شود در

فلک را گهی بسپرد چون ستاره