دمش بادبان چار سم چار لنگر

فلک را گهی بسپرد چون ستاره

زمین راگهی طی کند چون سکندر

تنش کشتی و قلزمش دشت هیجا

عجبتر که آن بادبانست ساکن

ولی لنگرش بادبان وار رهور

زهی هرچه جویی ز بختت مسلم