آنکو که بر البرز ندیدست دماوند

ماند به یکی آهن تفتیده در آذر

از ناچخ تو نامی و ولوال به سقسین ا

از خنجر تو یادی و زلزال به کشمر

گو گرز تو بیند ز بر زین تکاور

از سطوت تو ویله به خوارزم و بخارا

از صولت تو مویه به کشمیر و لهاور