در چشم خرد با دو جهانست برابر

گویی مه نوگشته زکوه احد آونگ

وقتی که حمایل شودش تیغ به پیکر

گردی که ز نعلین تو خیزد گه رفتار

چون تافته ماری شده ازکوه سراشیب

فتراک تو آویخته از زین تکاور

تنگست فراخای جهان بر تو به حدی