خوبان گرفته از لب و دندان روح بخش

قربان نمود عید بر میر نامور

میران پی پذیره گروه از پی گروه

باکوس و با تبیره حشر از پس حشر

نعل سمند او را در لعل و در گهر

یکساله هجر عید اگرچند صعب بود

شمشه فراق میر از آن بود صعبتر