همان عهد ساری و آمل نوشت

که آن تخت پرمایه آزاد بود

درم داد مر جهن را سی هزار

یکی تاج زرین و دو گوشوار

که بد مرز منشور او چون بهشت

بدانگه که ایران به ایرج رسید

کزان نامداران وی آمد پدید