چون چهره نهد شاه به رخسارش گویی

زانروست عزیزش لقب از شاه مظفر

جز دامن شاهش نبود جایگه آری

جز در دل دریا نبود مسکن گو هر

از چرخ درآمد به زمین برج دو پیکر

هر صبح که رخسار خود از آب بشوید

هر قطره از آن آب شود مهر منور