تو مرکز حسنی و ملک دایره جود

خورشید ز گردون چو سپند از سر مجمر

از نور تو در پرده اصلاب توان دید

ایمان ز رخ مومن وکفر از دل کافر

زان است تو را جا به دل شاه دلاور

شه را تو به برگیری و بسیار عجیبست

مرکز که همی دایره را گیرد در بر