هم مهر بباید که کند مه را زیور

حسن تو به حدیست که آن خط ز رخ تو

برگشتنش از فرط وله نیست میسر

مشاطه حسن تو بود سلطان آری

چون شانه کند موی ترا جیب و کنارش

تا روز دگر پر بود از نافه اذفر

چون روی ترا شو ید و ساید به رخت دست