چون شانه کند موی ترا جیب و کنارش

برگشتنش از فرط وله نیست میسر

مشاطه حسن تو بود سلطان آری

هم مهر بباید که کند مه را زیور

تا روز دگر پر بود از نافه اذفر

چون روی ترا شو ید و ساید به رخت دست

فی الحال بروید ز کفش لاله احمر