تا روز دگر پر بود از نافه اذفر

مشاطه حسن تو بود سلطان آری

هم مهر بباید که کند مه را زیور

چون شانه کند موی ترا جیب و کنارش

چون روی ترا شو ید و ساید به رخت دست

فی الحال بروید ز کفش لاله احمر

از جنت و کوثر نکند یاد که او را