چون روی ترا شو ید و ساید به رخت دست

هم مهر بباید که کند مه را زیور

چون شانه کند موی ترا جیب و کنارش

تا روز دگر پر بود از نافه اذفر

فی الحال بروید ز کفش لاله احمر

از جنت و کوثر نکند یاد که او را

رخسار و لب تست به از جنت و کوثر