عود از نسیم خویش در ایام شد مثل

ابر مطیر را که موید به از مطر

بر فضل تیغ پاکی جوهر بود نشان

بر قدر مرد نیکی گوهر بود اثر

مشک از شمیم خویش در آفاق شد سمر

هست از ظهور طلعت خود ساده را قبول

هست از بروز شیوه خود باده را خطر