گاهی تنش از عشق میانی شده لاغر

این می کشدش گه به رخ از ابرو شمشیر

آن می زندش گه به تن از مژگان خنجر

گاهی غمش از شوق سرینی شده فربه

گه تاب برد آن یکش از تاب دو سنبل

گه خواب برد آن یکش از خواب دو عبهر

گه می چرد از زلف بتی سنبل بویا