که بینی بر نیامش آنچه درکانها بودگوهر

به عون خواجه هر روزش فزون شد شوکت و عزت

چو ماه نوکش افزاید فروغ از خسرو خاور

نظام الدوله کردش نام و شاهش داد شمشیری

حمایل چون نمود آن تیغ را گفتی معلق شد

ز خط استوا ماه نوی آموده از اختر

هم از الماس بخشیدش نشانی کز فروغ او